Η "τέχνη των ήχων"

Η "τέχνη" των ήχων ως μαζική πολιτική, καθώς και των συναφών υπονοουμένων είναι τέχνη των προκλήσεων και ως τέτοια προκαλεί επιθετικότητα και βία. Εντάσσεται στο μεταμοντέρνο και μεταδημοκρατικό σχήμα και προέρχεται από ταπεινά ελατήρια ή και λάθος υπολογισμούς, τελικά γκάφες περι το διοικείν.
Παρακαλώ για αντίλογο. Εν απουσία του, ενισχύεται ή άποψη αυτή.

Ευχαριστώ,

Δημήτρης Κιούκιας.

Στο σταυδρόμι ΙΙΙ

Προσπαθώ να ερμηνεύσω το ανεβοκατέβασμα της φωνής στο ρεφρέν.

Νομίζω λοιπόν ότι το πρώτο «στο σταυροδρόμιιιιι» δηλώνει κάτι σα διαμαρτυρία ανάμικτη με απογοήτευση, ενώ το δεύτερο, που κατεβάζει, δηλώνει μελαγχολία και συντριβή και λίγο σαν λύτρωση. Πραγματικά, το κατέβασμα αυτό μας «φτιάχνει» ψυχικά, μας απολυτρώνει. Είναι ένα διάλλειμμα αναγκαίας συγκατάβασης, μια ηττημένη ομοψυχία, σαν να κουνάμε όλοι το κεφάλι, δηλώνοντας «ναί» στο άτυχο συμβάν και στα παρόμοια.

Του

Δημήτρη Κιούκια.

Στο σταυροδρόμι ΙΙ

Στο σταυροδρόμι έχουμε διχογνωμίες και βρισκόμαστε στους πέντε δρόμους.

Του Δημήτρη Κιούκια

Στο σταυροδρόμι

Η Ελλάδα θεωρείτο παραδοσιακά σταυροδρόμι πολιτισμών, είχε τη δική της πολιτισμική παράδοση, παράδοση και σύνθεσης ιδεών, δηλαδή επεξεργασίας, και ανήκε πολιτικά και στρατιωτικά στη Δύση.
Θυμίζω και το τραγούδι "στο σταυροδρόμι...(δις)... γνώμη" (χωρίς φυσικά να κάνει πολιτική ο τραγουδοποιός).

Δ. Κιούκιας

Μικρογραφίες: Το πουλόβερ

Φοράω ένα πουλόβερ,

Το πήρα έτοιμο

Δεν το έπλεξα εγώ,

Ούτε καν  η γιαγιά μου,

Μούδωσε το σχήμα του

Κατα κάποιο τρόπο

Τη ζεστασιά του,

Την προστασία του,

Τούδωσα όμως κι εγώ λίγο σχήμα

Και πρόσεξα να μη παλιώσει αμέσως,

Σιγά-σιγά επικράτησα του πουλόβερ,

Μπορώ να το πετάξω και να πάρω άλλο,

Αν δε με πάρει η συνήθεια και το σχήμα του.

Του

Δημήτρη Κιούκια

Σαν ένα σπίτι

Υπάρχουν καλές και κακές ιστοσελίδες, ανάλογα με το νού που τις κινεί.
Καμιά φορά υποφέρουν από άναρχο υπερκορεσμό, σαν ένα σπίτι που γέμισε ένα σωρό αντικείμενα.

Του

Δημήτρη Κιούκια

Διοικητική συνοχή

Επιδιώκουμε υποτίθεται την κοινωνική συνοχή. Θέλουμε δηλαδή να προσδώσουμε στην κοινωνία ένα πλάνο και μια αίσθηση του ανήκειν. Το επιχειρούμε αυτό με διάφορες πολιτικές, όπως κατα της φτώχειας. Ανακατανέμουμε δηλαδή, κατα κάποιο τρόπο, διακηρυγμένο έστω (επικοινωνιακό;), πόρους και ανθρώπους.

Μερικές φορές επιδιώκουμε και την διοικητική συνοχή. Δοκιμάζουμε διάφορες πολιτικές, αρκετές απ'αυτές ενιαίες (μεγάλα νομοσχέδια). Ωστόσο, ο στόχος αυτός υπονομεύεται από άλλες ταυτίσεις και ταυτότητες. Εδώ θυμόμαστε το "απρόσωπο" της γραφειοκρατίας και τον υποτιθέμενο ρασιοναλισμό της.

Πως μπορεί να εξυπηρετηθεί αυτός, αν θεωρηθεί άξιος λόγου; Με ποιό esprit? Xρειάζεται και εδώ μερική ανακατανομή πόρων και ανθρώπων; Είναι αρκετό;

Ευχαριστώ,

Δημήτρης Κιούκιας