Σχετικά με πωλήσεις βιβλίων μας

Με βάση κατατάξεις πωλήσεων από αναγνωρίσιμους οίκους, ελληνικούς και ξένους, τα βιβλία που έχουμε συγγράψει και κυκλοφορούν στην αγορά, βρίσκονται σε πολύ καλές θέσεις, καλύτερες σε πολλές περιπτώσεις γνωστών τίτλων ξένων συγγραφέων που κυκλοφορούν σε μετάφραση. Τα βιβλία μας επίσης έχουν από καιρού διανεμηθεί ως πανεπιστημιακά συγγράμματα σε αρκετές πανεπιστημιακές σχολές.

(Το σημείωμα αυτό γράφεται με αφορμή κάποιες διαπιστωμένες ασάφειες που έχουν εντοπιστεί και οι οποίες καλή τη πίστει διευκρινίζονται εδώ. Στοιχεία υπάρχουν διαθέσιμα για κάθε ενδιαφερόμενο, ενώ ευπρόσδεκτα είναι και νέα στοιχεία, αρκεί να είναι έγκυρα. Ευχαριστώ.)

Δ. Κιούκιας

Ήγγικεν η ώρα του ΣΒ

Φαίνεται πως πράγματι ήγγικεν η ώρα του ΣΒ/ΠΟ. Κατόπιν αδημονίας και έντονων ενοχλήσεων και εν πάση περιπτώσει είχε προαναγγελθεί. Κανείς δεν το περίμενε βέβαια ότι πράγματι θα συμβεί και μάλιστα τόσο γρήγορα. Να όμως που έφτασε. Όμως δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει. Καθώς επιβάλλει το ίδιο το ΣΒ, έστω και της νέας εκδοχής, θα υπάρχουν και ορισμένες συντομογραφίες.

Ας δούμε λοιπόν.

1. Ο σύζυγος στο γιατρό: «Γιατρέ μου φοβάμαι πως η γυναίκα μου μιλάει σιβυλλικά».

-          Γιατρός: «Δοκίμασε τότε να πας με την Πυθία».

 

2. Ασθενής προς γιατρό: «Γιατρέ μου μπορώ να πίνω CC και πόση;».

-          Γιατρός: «Θα ρωτήσω τον ιατρικό σύλλογο και θα σου πω. Δώσε μου μάλιστα και το ι μέιλ σου».

3. Προς καθηγητή: «Κύριε καθηγητά, μπορώ να γράφω σε γκρίκλις; Ξέρετε πολλοί συμμαθητές μου γράφουν».

Καθηγητής: «Να γράφεις, αλλά να προσέχεις την ορθογραφία».

4. Προς γιατρό, πάλι: «Μπορώ να κάνω ποδήλατο;».

-          Γιατρός: «Να κάνεις, αλλά να φοράς κράνος».

-          «Πόσες ορθοπεταλιές;».

-          428.

-          Ευχαριστώ.

 

5. Θαμώνας προς μαιτρ: «Με πόσες γαρδένιες μπορώ να έρθω στο κέφι;».

- Μαίτρ: «Κατά μέσο όρο 328 ανά δίωρο, μπορείτε όμως να πιείτε και κρασί ή ουίσκι».

- Θαμώνας: «Ευχαριστώ».

 

6. Προς ομοιοπαθητικό: «Γιατρέ μου αισθάνομαι μελαγχολία, γιατί πριν από λίγο χώρισα».

-          «Είστε άστεγος;».

-          «Ναι, δεν ξέρω που να πάω».

-          «Ο έρωτας με έρωτα περνάει».

-          «Ευχαριστώ».

7. Προς ομοιοπαθητικό επίσης: «Έχω τα νεύρα μου μ’ αυτό το συγγραφέα και σκέφτομαι να του τη φέρω , καταλαβαίνετε…, αλλά εσείς τι λέτε;».

-          «Η γραφή με γραφή απαντιέται παιδί μου. Να σέβεσαι το γράψιμο του άλλου. Να διαβάσεις μάλιστα και το Ιέρων ή τυραννικός».

-          «Και ποιος είν’ αυτός δηλαδή;»

-          «Να σκέφτεσαι παιδί μου όχι μόνο πότε σ’ ενόχλησε, αλλά και πότε σε γιάτρεψε. Να σκέφτεσαι επίσης ότι όλα τα χρόνια κανείς δεν ήταν από πάνω του να του υπαγορεύει τι θα γράψει και συνεπώς αυτά είναι δικά του, το ίδιο και η προσφορά του».

-          «Στο τέλος θα μου πείτε να τον βάλω και σε υποσημείωση».

-          «Αυτό θέλω ακριβώς να σου πω παιδί μου.».

8. Σε τσίρκο: «Θέλω να μιμηθώ μια παλιά δόξα του τραγουδιού, τον κάνω καλά».

-          «Κι εγώ τον πιάνω, αλλά σπίτι μου, εσύ θέλεις να τον κράξεις;»

-          «Μας τη σπάνε με όλη αυτή τη γεροντολατρεία στο τραγούδι».

-          «Κοίτα πια θα είναι η πρόθεσή σου σ’ αυτό που θα κάνεις. Και μη ξεχνάς αυτό που είπε ο ομοιοπαθητικός που σ’ έστειλα τις προάλλες: Και το τραγούδι με τραγούδι περνάει. Κι αν εσύ πατάς πάνω σε τίποτα παλιό, ρώτησε να μάθεις, κοίταξε να δεις».

-          «Και τι νούμερο να κάνω δηλαδή;».

-          «Κάνε νούμερα, βάλε όμως και υποσημειώσεις. Και μη μείνεις μόνο στο ιμιτασιόν, για ευνόητους λόγους».

-          «Και ξένοι το κάνουνε, τι έγινε δηλαδή;».

-          «Κοίτα εσύ τα πατήματά σου, που πατάς και κάνε το δικό σου».

-          «Κι η σάτιρα με σάτιρα περνάει. Μας έχουν για άχρηστους».

-          «Κάπου είναι καλό να ισορροπεί το πράγμα, αλλά εσύ άμα σέβεσαι τη τέχνη, αν κάνεις αγώνα πραγματικό για τη δουλειά σου, αν ζητάς να κάνεις σοβαρά κάτι δικό σου, να μη φοβάσαι. Ο φόβος οδηγεί σε επιπόλαια πράγματα. Σε πολεμικά της ευκαιρίας. Κι ο θυμός, όπως λένε, κακός σύμβουλος. Δες επίσης πώς εκφράζανε διάφορες γενιές το δικό τους, κι αν δεις σοβαρή δουλειά, να το αναγνωρίσεις. Αυτή η αναγνώριση θα σε πάει πιο πέρα, λιγότερο η απόρριψη του κάθε τινός. Κι αν θες,  νότες και μοτίβα θα βρεις σε παλιά βιβλία μια χαρά, όπως έκαναν όλοι οι ανανεωτές. Αλλά σ’ ενδιαφέρει πραγματικά η ανανέωση;

 

Ο διάλογος στο τσίρκο θα μπορούσε να συνεχιστεί, εφόσον τελικά θα επικρατούσε πνεύμα συζήτησης. Μήπως θα αναζωπυρωνόταν ο θυμός; Ισως, θα δούμε.

(Το έγραψε και το δημοσίευσε εδώ ο συντάκτης και των προηγούμενων κειμένων.

Δ. Κιούκιας, 11-5-2013).

 

 

Oι λαμπάδες

 

 

 Οι λαμπάδες είναι πολλές
 Άσπρες, μαύρες, έγχρωμες
 Φωτίζουν τη νύχτα με τη φλόγα τους
 Την ημέρα με το μπόι τους. 

 

Οι λαμπάδες σε πολλαπλασιασμό

Σε πλειοψηφία

Κερδίζουν κι αφήνουν πίσω τους

Τα κεριά.

 

Κεριά θλιμμένα

Κεριά σπασμένα  

Κεριά μόνο σε κατάνυξη

Σε εκκλησιές.

 

Κεριά κίτρινα

Θυμωμένα

Από την ταπεινοφροσύνη

Και την ετοιμασία

Χρόνων και αιώνων.

 

Κεριά που ονειρεύτηκαν πιστούς

Κεριά που ετοιμάστηκαν για τους χαιρετισμούς

Κεριά που στάθηκαν αναμμένα

Σε δύσκολους καιρούς.

 

Σβήνουν αργά και σιωπηλά

Ακόμα και όταν μοιάζουν καινούργια

Και εκλιπαρούν

Πιστούς να βρουν

Για να τ’ ανάψουν.

 

Εν ολίγοις,

Δεν είναι των κεριών η εποχή

Των κοντών ισχνών κεριών.

Είναι η εποχή των λαμπάδων

Και των κέρινων ομοιωμάτων.

 

Δημήτρης Κιούκιας

(Γράφτηκε παλιότερα, το ανασύραμε από το αρχείο μας και το παρουσιάζουμε σήμερα. Δεν βρισκόμαστε σε διάλογο με τον Καβάφη, ελπίζουμε δε να διαθέτει ορισμένη γενική ισχυρότητα, πέρα από διάφορες συγκυρίες. Με την ευκαιρία ευχόμαστε ένα Καλό Πάσχα!).

 

 

Προσεχώς

Αναγγελλόμενο: προσεχώς υπάρχει σκέψη να εκκινήσει μια σειρά θεμάτων τύπου «σαβουάρ βιβρ» που θα μπορούσε να συνεισφέρει, έστω με τις ατέλειές του, σε μια ανεκτή και πολιτισμένη, άρα και πιο υγιεινή, ζωή (αν θεωρήσουμε ότι ένας καθημερινός πολιτισμός μειώνει ορισμένες περιττές τριβές). Για πιο εναλλακτικούς, θα χρησιμοποιήσουμε τον όρο «φίνα ζωή» ή όπως αλλιώς. Είναι λοιπόν προγραμματιζόμενο, χωρίς να μπορούμε να εγγυηθούμε τον ακριβή χρόνο (είναι να πούμε κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία…).

 

Από πλευράς πολιτικής επικοινωνίας

Το άνοιγμα σε μεγάλη ποσότητα και ποιότητα πλουραλισμού μπορεί να μειώνει τα οφέλη, κατ’ αντίστοιχο τρόπο με ό,τι μπορεί να συμβεί στην αγορά σε ανάλογες περιπτώσεις. Στην πολιτική μπορεί να κατηγορηθούμε ακόμα και για λαϊκισμό, οπότε πράγματι έχουμε κόστος.

Ερωτήσεις Διεθνούς Δικαίου

1.       Ποια η σχέση διεθνούς έννομης τάξης και εσωτερικής;

2.       Σε ποιες περιπτώσεις καταργείται ένα σύνταγμα; Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις;

3.       Σε περίπτωση ισχύος πλειόνων κανόνων διεθνούς δικαίου ισχυρών για μια και ίδια ή όμοια περίπτωση ποιοί υπερισχύουν;

4.       Αν ένα σύνταγμα καθίσταται ανενεργό, τι πρέπει να επακολουθεί;

5.       Ποια είναι η ιστορική πορεία του συγκριτικού και διεθνούς δικαίου σε σχέση με το ζήτημα της φύσης , ποσότητας, ποιότητας , έντασης και έκτασης των ποινών; (παρακαλώ να απαντηθεί σε 2-3 παραγράφους).

(Παρακαλούμε να επιλέξετε δύο θέματα από τα πέντε. Επιτρέπεται και η απάντηση σε όλα τα θέματα, εφόσον είναι ακριβείς).

 

Δημήτρης Κιούκιας, 16/4/13 (ελπίζουμε με τις ερωτήσεις μας να συμβάλλουμε σε ένα διάλογο. Ενδέχεται να επανέλθουμε με νέα σειρά ερωτήσεων, αν δούμε ότι η πρώτη έχει κάποια σημασία. Παρακαλούμε να μην παρερμηνευτεί το εξεταστικό στυλ των  ερωτήσεων, υποβάλλεται έτσι για προβληματισμό και των σπουδαστών).

Άκου ρε φίλε

Ο μάγκαsh που’ χει για πάρτη του το μαντείο των Δελφών, ούτε λέει, ούτε κρύβει, γουστάρει μόνο να σημαίνει.

Να ελπίζεις και να ζητάς το ανέλπιστο, φίλε μου.

Μην τη ψάχνεις, το σοφό είναι χωρισμένο απ’ όλα.

Κοίτα να δειsh, η φύση γουστάρει να τη κάνει, να κρύβεται («φύσις κρύπτεσθαι φιλεί»).

O ήλιος κανονίζει τις εποχές και τα τοιαύτα, αλλά βρίσκει το μάστορή του από τις Ερινύες, έτσι και τη κάνει να ξεπεράσει τα μέτρα του.

Κάτσε καλά και γράφε: τον κόσμο αυτό που μπανίζεις έτσι ωραία κι όμορφα, δεν τον έκανες ούτε συ, ούτε καν οι θεοί, υπήρχε από μόνος του, αλλά ο θεός άμα λάχει τα παίρνει όλα και φεύγει, κι ο πιο μόρτης άνθρωπος πίθηκος του φαίνεται.

Κάτι έκανες που μπήκες στο ποτάμι. Δώσε βάση: τα νερά κυλάνε κι αλλάζουνε, δε σε ρωτάνε και δεν τόχεις πάρει χαμπάρι.

(αποσπάσματα του Ηράκλειτου σε απόδοση νεοελληνικής αργκώ, ένας λαϊκός αριστοκρατισμός από κάποιον που φαίνεται ότι ήταν «μπαϊλντισμένος». Παρόμοιο πνεύμα συναντάμε και στο Διογένη. Δ. Κιούκιας, copyright 20 Mαρτίου 2013. Η προσπάθεια που κάνουμε είναι να αναδείξουμε ένα φιλοσοφικό σκωπτικό πνεύμα και ευχόμαστε έτσι ν’ αντιμετωπιστεί. Η ξενική κατάληξη θέλει να αποδώσει το παχύ σίγμα, κατά τη προφορά που ακούμε εδώ σήμερα μερικές φορές).