ΣΒ

Ασφαλώς αρκετά καταστήματα παροχής υπηρεσιών αναψυχής γνώριζαν κατά περιόδους τη δουλειά τους και διέπονταν από επαγγελματισμό. Με τη διαμόρφωση δε ενός πολιτισμού συν τω χρόνω σταθεροποιήθηκαν κανόνες προσφοράς και ζήτησης, κανόνες εθιμοτυπίας, κλπ. Είχε καθιερωθεί για παράδειγμα ο κανόνας αν σερβιριστεί ένα προϊόν που ξεφεύγει από το μέσο όρο της ποιότητας να αντικαθίσταται ή να προτείνεται ένα άλλο εναλλακτικά. Στα καθ’ ημάς αναγνωριζόταν το δικαίωμα στον πελάτη να διαμαρτυρηθεί εάν η μερίδα ήταν ελλιπής, αν έλλειπε βασικό συστατικό από μια σαλάτα και τα συναφή. Ιδιαίτερα ήταν αναγνωρισμένο το δικαίωμα της διαμαρτυρίας σε περίπτωση επικίνδυνου για την υγεία εδέσματος ή ποτού. Αρκετοί καταστηματάρχες φρόντιζαν να ελέγχουν το χώρο τους και να απομακρύνουν «αφύσικες» παρέες που είχαν έρθει αποκλειστικά για πρόκληση, έχοντας τη φιλοδοξία να διατηρούν καλή πελατεία. Είχαν διαμορφωθεί επίσης κατάλληλοι χώροι για κάθε κοινωνική ομάδα. Η ενόχληση δεν θεωρείτο πάντα άσκηση για προσαρμογή, δοκιμή των αντανακλαστικών ή απόσπαση πληροφοριών και εντυπώσεων. Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση τότε να παρακολουθείται πελάτης μέσω οπτικοακουστικών μέσων και μάλιστα με τη συνδρομή του νόμου. Σε τέτοιες περιπτώσεις ασφαλώς θα ακολουθούσε ομηρική μάχη που θα κατέληγε στα δικαστήρια.

Οι κανόνες δεν ίσχυαν πάντοτε, άλλωστε η πολιτική στην Ελλάδα είχε εντάσεις. Σημειώνουμε εν πάση περιπτώσει ότι η διάχυση ορισμένων μέσων ανέτρεψε τις ισορροπίες και εθιμοτυπίες και έφθειρε τις σχέσεις παρόχων υπηρεσιών και πελατών-καταναλωτών. Με τη συνδρομή ορισμένων παραγόντων ευνοήθηκε και η δημόσια έντεχνη παρενόχληση (ή αναβίωσε ο κλασικός τραμπουκισμός).

Ο εθισμός σε τέτοια συσκότισε και την παράσταση και άλλων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, όπως το ότι οι πλατείες είναι κοινόχρηστος χώρος χρηματοδοτούμενος εν πολλοίς από τη φορολογία, δηλ. τους πολίτες-κατοίκους. Η «αποικιοποίηση» ανοιχτών δημόσιων χώρων δεν είναι καλή νοοοτροπία, επιβάλλεται να αντικαθίσταται με τη συνείδηση της ευχαριστίας προς τις αρχές και τους πολίτες (όταν ερωτώνται) για την παραχώρηση σε ιδιώτη δικαιωμάτων πλουτισμού. Διότι, πολύ απλά μια διάταξη είναι ικανή να περιορίσει τα τραπεζοκαθίσματα και το μέρισμα απ’ αυτά.

Η ιδιοκτησία είναι αναφαίρετο δικαίωμα και η αναψυχή ευχαρίστηση που όταν παρέχεται ισορροπεί ορισμένες επεκτάσεις. Ευχόμαστε να αποκατασταθούν εκείνοι οι εθιμοτυπικοί και αγορανομικοί κανόνες που θα επιτρέπουν ήσυχες ιδιωτικές σχέσεις, μακριά από αθέμιτες διεισδύσεις στον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο, που επίσης συνιστά δικαίωμα. Ευχόμαστε ακόμα να είμαστε σε θέση να ζητάμε την οφειλόμενη συγγνώμη, αν τυχόν έχουμε εμπέσει σε μερικά από τα παραπάνω. Ίσως κατ’ αυτό τον τρόπο να βελτιώνουμε και τα πολιτικά μας κριτήρια. Και πιστεύουμε ότι η αγορά θα ωφεληθεί από την αποκατάσταση ορισμένων δικαιωμάτων και ισορροπιών μεταξύ δικαιωμάτων.

 

Αντανακλάσεις και μεταγραφές

Στην πολιτική και τη θεωρία της, ενώ πολλά πράγματα αναδεικνύονται, δεν αναδεικνύονται πάντα και στο σωστό μέγεθος. Μερικές φορές είναι όπως σ’ ένα αρχαίο θέατρο της εποχής μας, όπου άλλοτε ο λόγος γίνεται «αναγκαστικά» στομφώδης και άλλοτε «αναγκαστικά» καθημερινός. Η ανάγκη προκύπτει μερικές φορές από πολύ πρακτικούς λόγους, όπως η ακουστική του θεάτρου και η έλλειψη μικροφώνων. Άλλοτε από υψηλούς στόχους και μεγάλες προσδοκίες που δημιουργούνται από την υποβολή του θεάτρου και την ιστορία του, ακόμα κι όταν επιδιώκουμε να την μεταγράψουμε στις ανάγκες μας.  

Δημήτρης Κιούκιας, drkias@yahoo.gr

Σχετικά με πωλήσεις βιβλίων μας

Με βάση κατατάξεις πωλήσεων από αναγνωρίσιμους οίκους, ελληνικούς και ξένους, τα βιβλία που έχουμε συγγράψει και κυκλοφορούν στην αγορά, βρίσκονται σε πολύ καλές θέσεις, καλύτερες σε πολλές περιπτώσεις γνωστών τίτλων ξένων συγγραφέων που κυκλοφορούν σε μετάφραση. Τα βιβλία μας επίσης έχουν από καιρού διανεμηθεί ως πανεπιστημιακά συγγράμματα σε αρκετές πανεπιστημιακές σχολές.

(Το σημείωμα αυτό γράφεται με αφορμή κάποιες διαπιστωμένες ασάφειες που έχουν εντοπιστεί και οι οποίες καλή τη πίστει διευκρινίζονται εδώ. Στοιχεία υπάρχουν διαθέσιμα για κάθε ενδιαφερόμενο, ενώ ευπρόσδεκτα είναι και νέα στοιχεία, αρκεί να είναι έγκυρα. Ευχαριστώ.)

Δ. Κιούκιας

Ήγγικεν η ώρα του ΣΒ

Φαίνεται πως πράγματι ήγγικεν η ώρα του ΣΒ/ΠΟ. Κατόπιν αδημονίας και έντονων ενοχλήσεων και εν πάση περιπτώσει είχε προαναγγελθεί. Κανείς δεν το περίμενε βέβαια ότι πράγματι θα συμβεί και μάλιστα τόσο γρήγορα. Να όμως που έφτασε. Όμως δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει. Καθώς επιβάλλει το ίδιο το ΣΒ, έστω και της νέας εκδοχής, θα υπάρχουν και ορισμένες συντομογραφίες.

Ας δούμε λοιπόν.

1. Ο σύζυγος στο γιατρό: «Γιατρέ μου φοβάμαι πως η γυναίκα μου μιλάει σιβυλλικά».

-          Γιατρός: «Δοκίμασε τότε να πας με την Πυθία».

 

2. Ασθενής προς γιατρό: «Γιατρέ μου μπορώ να πίνω CC και πόση;».

-          Γιατρός: «Θα ρωτήσω τον ιατρικό σύλλογο και θα σου πω. Δώσε μου μάλιστα και το ι μέιλ σου».

3. Προς καθηγητή: «Κύριε καθηγητά, μπορώ να γράφω σε γκρίκλις; Ξέρετε πολλοί συμμαθητές μου γράφουν».

Καθηγητής: «Να γράφεις, αλλά να προσέχεις την ορθογραφία».

4. Προς γιατρό, πάλι: «Μπορώ να κάνω ποδήλατο;».

-          Γιατρός: «Να κάνεις, αλλά να φοράς κράνος».

-          «Πόσες ορθοπεταλιές;».

-          428.

-          Ευχαριστώ.

 

5. Θαμώνας προς μαιτρ: «Με πόσες γαρδένιες μπορώ να έρθω στο κέφι;».

- Μαίτρ: «Κατά μέσο όρο 328 ανά δίωρο, μπορείτε όμως να πιείτε και κρασί ή ουίσκι».

- Θαμώνας: «Ευχαριστώ».

 

6. Προς ομοιοπαθητικό: «Γιατρέ μου αισθάνομαι μελαγχολία, γιατί πριν από λίγο χώρισα».

-          «Είστε άστεγος;».

-          «Ναι, δεν ξέρω που να πάω».

-          «Ο έρωτας με έρωτα περνάει».

-          «Ευχαριστώ».

7. Προς ομοιοπαθητικό επίσης: «Έχω τα νεύρα μου μ’ αυτό το συγγραφέα και σκέφτομαι να του τη φέρω , καταλαβαίνετε…, αλλά εσείς τι λέτε;».

-          «Η γραφή με γραφή απαντιέται παιδί μου. Να σέβεσαι το γράψιμο του άλλου. Να διαβάσεις μάλιστα και το Ιέρων ή τυραννικός».

-          «Και ποιος είν’ αυτός δηλαδή;»

-          «Να σκέφτεσαι παιδί μου όχι μόνο πότε σ’ ενόχλησε, αλλά και πότε σε γιάτρεψε. Να σκέφτεσαι επίσης ότι όλα τα χρόνια κανείς δεν ήταν από πάνω του να του υπαγορεύει τι θα γράψει και συνεπώς αυτά είναι δικά του, το ίδιο και η προσφορά του».

-          «Στο τέλος θα μου πείτε να τον βάλω και σε υποσημείωση».

-          «Αυτό θέλω ακριβώς να σου πω παιδί μου.».

8. Σε τσίρκο: «Θέλω να μιμηθώ μια παλιά δόξα του τραγουδιού, τον κάνω καλά».

-          «Κι εγώ τον πιάνω, αλλά σπίτι μου, εσύ θέλεις να τον κράξεις;»

-          «Μας τη σπάνε με όλη αυτή τη γεροντολατρεία στο τραγούδι».

-          «Κοίτα πια θα είναι η πρόθεσή σου σ’ αυτό που θα κάνεις. Και μη ξεχνάς αυτό που είπε ο ομοιοπαθητικός που σ’ έστειλα τις προάλλες: Και το τραγούδι με τραγούδι περνάει. Κι αν εσύ πατάς πάνω σε τίποτα παλιό, ρώτησε να μάθεις, κοίταξε να δεις».

-          «Και τι νούμερο να κάνω δηλαδή;».

-          «Κάνε νούμερα, βάλε όμως και υποσημειώσεις. Και μη μείνεις μόνο στο ιμιτασιόν, για ευνόητους λόγους».

-          «Και ξένοι το κάνουνε, τι έγινε δηλαδή;».

-          «Κοίτα εσύ τα πατήματά σου, που πατάς και κάνε το δικό σου».

-          «Κι η σάτιρα με σάτιρα περνάει. Μας έχουν για άχρηστους».

-          «Κάπου είναι καλό να ισορροπεί το πράγμα, αλλά εσύ άμα σέβεσαι τη τέχνη, αν κάνεις αγώνα πραγματικό για τη δουλειά σου, αν ζητάς να κάνεις σοβαρά κάτι δικό σου, να μη φοβάσαι. Ο φόβος οδηγεί σε επιπόλαια πράγματα. Σε πολεμικά της ευκαιρίας. Κι ο θυμός, όπως λένε, κακός σύμβουλος. Δες επίσης πώς εκφράζανε διάφορες γενιές το δικό τους, κι αν δεις σοβαρή δουλειά, να το αναγνωρίσεις. Αυτή η αναγνώριση θα σε πάει πιο πέρα, λιγότερο η απόρριψη του κάθε τινός. Κι αν θες,  νότες και μοτίβα θα βρεις σε παλιά βιβλία μια χαρά, όπως έκαναν όλοι οι ανανεωτές. Αλλά σ’ ενδιαφέρει πραγματικά η ανανέωση;

 

Ο διάλογος στο τσίρκο θα μπορούσε να συνεχιστεί, εφόσον τελικά θα επικρατούσε πνεύμα συζήτησης. Μήπως θα αναζωπυρωνόταν ο θυμός; Ισως, θα δούμε.

(Το έγραψε και το δημοσίευσε εδώ ο συντάκτης και των προηγούμενων κειμένων.

Δ. Κιούκιας, 11-5-2013).

 

 

Oι λαμπάδες

 

 

 Οι λαμπάδες είναι πολλές
 Άσπρες, μαύρες, έγχρωμες
 Φωτίζουν τη νύχτα με τη φλόγα τους
 Την ημέρα με το μπόι τους. 

 

Οι λαμπάδες σε πολλαπλασιασμό

Σε πλειοψηφία

Κερδίζουν κι αφήνουν πίσω τους

Τα κεριά.

 

Κεριά θλιμμένα

Κεριά σπασμένα  

Κεριά μόνο σε κατάνυξη

Σε εκκλησιές.

 

Κεριά κίτρινα

Θυμωμένα

Από την ταπεινοφροσύνη

Και την ετοιμασία

Χρόνων και αιώνων.

 

Κεριά που ονειρεύτηκαν πιστούς

Κεριά που ετοιμάστηκαν για τους χαιρετισμούς

Κεριά που στάθηκαν αναμμένα

Σε δύσκολους καιρούς.

 

Σβήνουν αργά και σιωπηλά

Ακόμα και όταν μοιάζουν καινούργια

Και εκλιπαρούν

Πιστούς να βρουν

Για να τ’ ανάψουν.

 

Εν ολίγοις,

Δεν είναι των κεριών η εποχή

Των κοντών ισχνών κεριών.

Είναι η εποχή των λαμπάδων

Και των κέρινων ομοιωμάτων.

 

Δημήτρης Κιούκιας

(Γράφτηκε παλιότερα, το ανασύραμε από το αρχείο μας και το παρουσιάζουμε σήμερα. Δεν βρισκόμαστε σε διάλογο με τον Καβάφη, ελπίζουμε δε να διαθέτει ορισμένη γενική ισχυρότητα, πέρα από διάφορες συγκυρίες. Με την ευκαιρία ευχόμαστε ένα Καλό Πάσχα!).

 

 

Προσεχώς

Αναγγελλόμενο: προσεχώς υπάρχει σκέψη να εκκινήσει μια σειρά θεμάτων τύπου «σαβουάρ βιβρ» που θα μπορούσε να συνεισφέρει, έστω με τις ατέλειές του, σε μια ανεκτή και πολιτισμένη, άρα και πιο υγιεινή, ζωή (αν θεωρήσουμε ότι ένας καθημερινός πολιτισμός μειώνει ορισμένες περιττές τριβές). Για πιο εναλλακτικούς, θα χρησιμοποιήσουμε τον όρο «φίνα ζωή» ή όπως αλλιώς. Είναι λοιπόν προγραμματιζόμενο, χωρίς να μπορούμε να εγγυηθούμε τον ακριβή χρόνο (είναι να πούμε κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία…).

 

Από πλευράς πολιτικής επικοινωνίας

Το άνοιγμα σε μεγάλη ποσότητα και ποιότητα πλουραλισμού μπορεί να μειώνει τα οφέλη, κατ’ αντίστοιχο τρόπο με ό,τι μπορεί να συμβεί στην αγορά σε ανάλογες περιπτώσεις. Στην πολιτική μπορεί να κατηγορηθούμε ακόμα και για λαϊκισμό, οπότε πράγματι έχουμε κόστος.