Η σύγχρονη τροχιά θεσμικού και πολιτικού εκσυγχρονισμού που χαράχτηκε -και από την Ευρώπη -είχε μάλλον δύο όψεις. Από τη μια κινήθηκε προς την κατεύθυνση ορισμένων αποκρατικοποιήσεων και μαζέματος των κρατών, από την άλλη στην πολυεπίπεδη και ογκώδη διακυβέρνηση, με άπλωμα πολλών διοικητικών μονάδων και συμμαχικών δικτύων. Συχνά μορφές αποκέντρωσης σε διάφορους τομείς είχαν τη μορφή επέκτασης. Η Ελλάδα εν πολλοίς ακολούθησε ένα εξωτερικό πρόγραμμα θεσμικού εκσυγχρονισμού, που είχε επιλεγεί ως blueprint για εισαγωγή. Η ανάπτυξη είχε τη μορφή foreign led development με εποχή ευημερίας, αλλά και ορισμένες αποτυχίες. Η μετάβαση τώρα σε ένα πιο ισορροπημένο πρότυπο πρέπει, κατα τη γνώμη μας, να λάβει υπόψη τις επιλογές που έγιναν τότε, καθώς και με βάση το γεγονός της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008.

Δημήτρης Κιούκιας

Philosophical Rhythms

  Please find out more about my work. For instance, I have recently authored a book entitled "Rythmoi Filosophimata"- Ρυθμοί Φιλοσοφήματα 2011-2014 (Athens, Papazisis, July 2014, ιn Greek) which is a collection of philosophical and fictional essays probably suitable for humanities and political science students. The book is in the form of ebook to be obtained from Google ebooks-Google Play and App Store. Some subtitles include: "The game", "Are we in a position to predict?", "Should we be modern or ancient?", "Historical structure and economic perspective", "The obscure", "Hypereality", "Political Science and Political Practice", "The superstructure", "On Crisis", "Soul and Anathimiaseis" (a satirical and dramatic theatrical play concerning perennial questions).

Thank you very much.

Dimitris Kioukias, Δημήτρης Κιούκιας.

Ταιριάζει

"Ταιριάζει ακόμα με τις σύγχρονες αντιλήψεις για τη διαχείριση έκτακτων κρίσεων (π.χ. φυσικών καταστροφών, πανδημιών, οικονομικών κραχ) κι αυτό που ονομάστηκε "κοινωνία διακινδύνευσης", καθώς παραπέμπουν στους πολίτες ορισμένες επιλογές για τη ζωή τους, στα πλαίσια πάντως ενός κράτους που επιτηρεί στρατηγικά και επιθυμεί να προλαβαίνει τις εστίες του "κακού", συχνά μέσω έμμεσης παιδαγωγικής".

 

 

 

 

(Απόσπασμα από έργο που δημοσιεύτηκε μέσα στο 2014, βλ.Μακρυδημήτρης, Σαματάς, κ.α.  Μεταρρυθμίσεις στη Δημόσια Διοίκηση, εκδ. Σάκκουλας, σ. 598).

Χρόνια Πολλά

Η Ελλάδα, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, τήρησε τους όρους συμμαχίας, έδωσε διευκολύνσεις στις νατοϊκές επιχειρήσεις, απορρόφησε ικανό, με τα δεδομένα της, μέρος της μετανάστευσης, τόσο της κοντινής περιοχής, όσο και της ευρύτερης, και πρέπει να βοηθηθεί. Σημειωτέον, άλλες χώρες που είναι μέλη της ΕΕ δεν έχουν γίνει χώρες υποδοχής μεταναστών.

Χρόνια πολλά,

Καλά Χριστούγεννα


Δημήτρης Κιούκιας

Τα πάθη

 

Τα ιδιωτικά πάθη πρέπει να βρίσκονται σε κάποια συμφωνία με τις δημόσιες ρυθμίσεις κι είναι ένα ζήτημα αν οι τελευταίες πρέπει να "διώκουν το πάθος"

αν δε δημιουργεί ιδιαίτερη φασαρία, κι αν αντίθετα συνοδεύει τη μοναξιά της δημιουργικότητας- γιατί μερικά πράγματα, απ’ αυτά που καμιά φορά παινευόμαστε και ζούμε τουριστικά, στήνουμε π.χ. αγάλματα του Μότσαρντ, ή ημιθεοποιούμε σε λαμπρό Πάνθεον, περίοπτο και περιζήτητο, δημιουργούνται κατα μόνας και κατα βάσανον.

Και πάνω σ’ αυτή τη βάση δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερη λύση να κλείσει τις χαρτοπαικτικές λέσχες ο Δηλιγιάννης, ή να μην είχαν υπάρξει τόσες και τόσες κλειστές λέσχες και κύκλοι διάφοροι, που μερικές φορές είχαν κι αυτοί τα δικά τους πάθη, μερικά από τα οποία κατέληγαν και σε δημόσιες αποφάσεις και άρα δημιουργούσαν φασαρίες, κατα κάποιο τρόπο, δίκαια ή άδικα.

 

Και δεν θα λογαριαζόμουν Ευρωπαίος, στο τέλος, τέλος, αν δεν τα είχα σκεφτεί αυτά και άλλα πολλά, αν δεν είχα διαβάσει κάμποσες βιογραφίες "μεγάλων ονομάτων"και κάτι από Ντεκάρτ (δείτε π.χ. στα «Πάθη της ψυχής», περιοδικό Ευρωπαϊκή Έκφραση).

(Για διαβάθμιση των "παθών", σοβαρών εγκλημάτων, κλπ. μπορούμε να συμβουλευτούμε τα ποινικά μας κείμενα, σήμερα, αλλά και πιο πίσω, όπως έκανε π,χ, ο Μοντεσκιέ).

Και κάτι ακόμα: Όπως συχνά στους εργασιακούς χώρους που κατοικούσα άκουγα πως ο θυμός δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος, θα σκεφτόμουν -και πάλι- κάτι ανάλογο, όπως΄το ότι το ιδιωτικό πάθος του ενός δεν πρέπει να γίνεται - εύκολα- δημόσια απόφαση για τον άλλον.

　Δημήτρης Κιούκιας

Επικοινωνία: συνέχεια

　

Ένα παλιό τραγούδι έλεγε: «Η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε, πρέπει να την επάρεις σοβαρά, πρέπει να την επάρεις σοβαρά".

 

Και την επικοινωνία πρέπει να την επάρεις σοβαρά κι όπως είχε πεί στην τηλεόραση ένας πολιτικός επιστήμονας και επικοινωνιολόγος με γαλλικές επιρροές, η κατοχή του λόγου είναι ένα πολυ σημαντικό θέμα. Το ποιός και πόσο κατέχει το λόγο είναι δηλαδή πολύ σημαντικό, είναι, θα συμπληρώναμε

power resource (υπάρχει σχετική βιβλιογραφία). Πηγαίνοντας ένα βήμα παρα πέρα, θα έλεγα ότι η επικοινωνία είναι ζήτημα κυριαρχίας, επομένως και εθνικής και ιδωτικής. Και κανένας δεν θα ήθελε, φαντάζομαι να έχει σημαντική απώλεια κυριαρχίας, είτε στην ιδιωτική του ζωή, είτε στην εθνική (το πόσο και πότε θα μοιραζόμαστε την κυριαρχία μας είναι ένα θέμα, αλλά παρεπόμενο).

Θα μεταγραφεί καλύτερα αυτό στο σημερινό λεξιλόγιο, αν στη θέση της «κυριαρχίας» βάλουμε τη λέξη «δικαιώματα» ή «ταυτότητα».

Θα κλείσω διευκρινίζοντας ότι η σειρά σκέψεων για την επικοινωνία, τόσο εδώ, όσο και στο βιβλίο που αναφέρουμε τώρα τελευταία, δεν είναι μια έκκληση για επανακρατικοποίηση, αλλά για καλύτερο

regulation. Αλλά πάνω απ’ όλα είναι έκκληση για κατανομή ζωτικών κοινωνικών λειτουργιών με βάση το κριτήριο της ηθικής ανωτερότητας, που εγγυάται την μη κατάχρησή τους, την μη κατάχρηση, δηλαδή, κοινωνικών και αστικών δικαιωμάτων.

Δ. Κιούκιας

Μικρό σχεδίασμα

Το ψέμμα είναι άμμος και γυαλί

και ο Πολύφημος με ένα μάτι.

　

(Υποσημείωση:Οι επικοινωνίες είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να τις μοιράζουμε όπως-όπως. Το μοίρασμα των επικοινωνιών είναι πρωταρχικό για την κοινωνική δικαιοσύνη, που μπορεί να οριστεί και ως δίκαια κατανομή των επικοινωνιών. Εν ολίγοις ο λόγος δεν παίζεται στα ζάρια, εκτός κι αν αποφασίσουμε να διαγράψουμε την Ιστορία Η υπερβολική διάχυση της επικοινωνίας πιθανόν να ακολουθείται από μια υπερβολική συγκέντρωση, στα πλαίσια ενός ολιγαρχικού συστήματος. Είναι κάτι σαν την δήθεν διαχυτικότητα που ακολουθείται από αυταρχισμό, μια χαρά).

Δ. Κιούκιας

(Για… περισσότερη επικοινωνία δείτε «Ρυθμοί Φιλοσοφήματα»).