Προσεχώς

Σχόλια για το εμπειρικό και το συγκεκριμένο.

"Δια βίου μάθηση"

Η "δια βίου μάθηση" είναι καλό και τεχνικό πρόγραμμα με συγκεκριμένους στόχους και πλαίσιο. Δεν σκοπεύει βέβαια να καταστήσει μαθητές τους φτασμένους ενηλίκους, επειδή απλώς δημιουργήθηκε. Απευθύνεται με σεβασμό και επίγνωση του συγκεκριμένου ρόλου της και δε "σβήνει το μαυροπίνακα", όπως θα έλεγε και ο Πόππερ. Δεν είναι δηλαδή ολοκληρωτικό-ιδεολογικό πρόγραμμα, αλλά εργαλείο ενσωμάτωσης συγκεκριμένων κατηγοριών ανθρώπων που έχουν το δικαίωμα της (εθελοντικής) επιλογής.

(Για την αδόκιμη επέκταση και τη νομιμότητα ορισμένων ειδικοτήτων βλ. "Η τραγική περίμετρος της πρόοδου", εκδ. Θεμέλιο, 1998).

Η "τέχνη των ήχων"

Η "τέχνη" των ήχων ως μαζική πολιτική, καθώς και των συναφών υπονοουμένων είναι τέχνη των προκλήσεων και ως τέτοια προκαλεί επιθετικότητα και βία. Εντάσσεται στο μεταμοντέρνο και μεταδημοκρατικό σχήμα και προέρχεται από ταπεινά ελατήρια ή και λάθος υπολογισμούς, τελικά γκάφες περι το διοικείν.
Παρακαλώ για αντίλογο. Εν απουσία του, ενισχύεται ή άποψη αυτή.

Ευχαριστώ,

Δημήτρης Κιούκιας.

Στο σταυδρόμι ΙΙΙ

Προσπαθώ να ερμηνεύσω το ανεβοκατέβασμα της φωνής στο ρεφρέν.

Νομίζω λοιπόν ότι το πρώτο «στο σταυροδρόμιιιιι» δηλώνει κάτι σα διαμαρτυρία ανάμικτη με απογοήτευση, ενώ το δεύτερο, που κατεβάζει, δηλώνει μελαγχολία και συντριβή και λίγο σαν λύτρωση. Πραγματικά, το κατέβασμα αυτό μας «φτιάχνει» ψυχικά, μας απολυτρώνει. Είναι ένα διάλλειμμα αναγκαίας συγκατάβασης, μια ηττημένη ομοψυχία, σαν να κουνάμε όλοι το κεφάλι, δηλώνοντας «ναί» στο άτυχο συμβάν και στα παρόμοια.

Του

Δημήτρη Κιούκια.

Στο σταυροδρόμι ΙΙ

Στο σταυροδρόμι έχουμε διχογνωμίες και βρισκόμαστε στους πέντε δρόμους.

Του Δημήτρη Κιούκια

Στο σταυροδρόμι

Η Ελλάδα θεωρείτο παραδοσιακά σταυροδρόμι πολιτισμών, είχε τη δική της πολιτισμική παράδοση, παράδοση και σύνθεσης ιδεών, δηλαδή επεξεργασίας, και ανήκε πολιτικά και στρατιωτικά στη Δύση.
Θυμίζω και το τραγούδι "στο σταυροδρόμι...(δις)... γνώμη" (χωρίς φυσικά να κάνει πολιτική ο τραγουδοποιός).

Δ. Κιούκιας

Μικρογραφίες: Το πουλόβερ

Φοράω ένα πουλόβερ,

Το πήρα έτοιμο

Δεν το έπλεξα εγώ,

Ούτε καν  η γιαγιά μου,

Μούδωσε το σχήμα του

Κατα κάποιο τρόπο

Τη ζεστασιά του,

Την προστασία του,

Τούδωσα όμως κι εγώ λίγο σχήμα

Και πρόσεξα να μη παλιώσει αμέσως,

Σιγά-σιγά επικράτησα του πουλόβερ,

Μπορώ να το πετάξω και να πάρω άλλο,

Αν δε με πάρει η συνήθεια και το σχήμα του.

Του

Δημήτρη Κιούκια